Wstęp. Kiedy Pan Jezus a za Nim Apostołowie nauczali o Dniu Pańskim, najpierw mówili o tych, co są Jezusowi nieprzychylni, zimni, letni i dlatego z ich ust padały słowa o zaskoczeniu, zagrożeniu i zagładzie. Sam Jezus porównywał swoje drugie przyjście do niespodziewanej, nocnej napaści złodzieja, której nikt nie jest w stanie uniknąć. Św. Paweł pisze o tym w 1 Tes 5, 1-6 rozróżniając dwie kategorie ludzi, do których przychodzi Jezus - tych, co nie pokładają nadziei w Chrystusie, tylko w ziemskich obawach i na próżno pocieszają się słowami - pokój i bezpieczeństwo – oraz tych, co w Chrystusie pokładają swe nadzieje. Generalnie w ewangelicznych ostrzeżeniach przed Dniem Pańskim widać zawsze nawiązania do wojny z Rzymem z 70 r. n.e. i zagłady Jerozolimy. Ostrzeżenia te podkreślają lęk tych, którzy ufność pokładali w doczesności a nie wierzyli Jezusowi, tylko ziemskim rachubom. Dlatego wszyscy, którzy tak patrzą na Dzień Pański, przede wszystkim się go boją, bo widzą w nim karę i łudzą się, że jej unikną. Ponadto wcale nie czekają oni na spotkanie z Chrystusem, ponieważ nie bardzo Mu wierzą i wcale Go nie kochają. O takich osobach pisał św. Paweł, że żyją w ciemności, bo nie korzystają ze światła Chrystusowego zmartwychwstania.
Światło. Potem jednak św. Paweł zwraca się do wierzących, którzy autentycznie pokładają nadzieję w Jezusie. Mówi, że nie żyją oni w ciemności ale w świetle, gdyż korzystają z Jezusowego odkupienia. Dla niech powtórne przyjście Pana, choć nadal nastąpi w nieznanym czasie, jednak nie będzie wcale zaskakujące, ponieważ dotyczy uczniów, którzy już znają Chrystusa, żyją w bliskości z Nim, wierzą Mu i kochają Go a także pokładają nadzieję w Jego miłosierdziu. Dlatego Dzień Pański nie jest dla nich straszny, ale jest oczekiwaniem Umiłowanego. Ci uczniowie czekają na Chrystusa z nadzieją i tęsknotą. Jeśli mają w owym czasie jakiś problem, to jest to problem walki ze złym duchem. Szatan bowiem chce uczniów nastraszyć, by osłabła ich wiara, opanowało zwątpienie i też pogrążyli się w ciemności zamiast z miłością oczekiwać Jezusa w świetle.
Talenty. Na te czasy Pan Jezus przygotował uczniom przypowieść o talentach rozdawanych przez Boga aby nimi zarządzali. Bóg oczekuje ich pomnażania, bo tymi talentami są Jego dary istotne dla ich zbawienia. Dary te Ojciec przygotował stwarzając nas, a Jezus wysłużył je dla nas na krzyżu. Są nimi gorące dary Ducha Świętego, które Bóg chce umieścić we wnętrzach naszych serc. Są to dla nas dary najcenniejsze, znacznie cenniejsze niż wszelkie dary doczesne, potocznie zwane talentami. Bogu chodzi przede wszystkim o rozwój duchowy człowieka i dlatego daje talenty od Ducha Świętego. Kto z nich korzysta, ten prawdziwie pomnaża swoje talenty: wiarę, zdolność miłowania Boga i ludzi. Tylko przez Chrystusa i z Chrystusem człowiek może nauczyć się pomnażania talentów Ducha Świętego. Będzie je pomnażał tym obficiej, im mocniej zamieszka w nim Duch Święty i da swoje charyzmaty.
Co to znaczy pomnażać? Ludzie różnie traktują swoje talenty duchowe. Ci nie mający wiary nie rozwijają niczego duchowego w sobie, a czasem nawet coś niszczą. Ci, którzy żyją w relacji z Jezusem, wierzą Mu i miłują Go, wtedy swoje talenty niewątpliwie pomnażają. Jest to jak najbardziej zgodne z wolą Ojca, byśmy dzięki relacji z Jezusem rozwijali się i czynili postępy w świętości. Tym, co przyczynia się do pomnażania darów duchowych w nas jest współpraca z mieszkającym w naszych sercach Duchem Świętym. Bóg nie dla siebie zaprasza nas do pomnażania Jego darów, bowiem tego, co pomnożyliśmy, Bóg nie zabiera dla siebie. On to pozostawia nam. To, co wypracowaliśmy Jego mocą pozostaje w nas i stanowi nasz zysk, zdobyty w oparciu o Boga. My bowiem nigdy nie rozwijamy się sami z siebie, ale dzięki współpracy z Nim. Tak więc pomnażanie przez nas talentów Bożych staje się również darem Bożym dla nas. Dzięki tym darom wzrasta nasza więź z Chrystusem i czekamy Dnia Pańskiego nie jak napaści intruza, ale jak cudownego spotkania z Umiłowanym Panem.
dk Jan






