PAN JEZUS PROSI O MIŁOŚĆ

O tym, w jaki sposób Bóg zamyślił cały rodzaj ludzki, powiedział z niezwykłą prostotą św. Paweł przemawiając na Areopagu, co zapisał towarzysz Pawła, św. Łukasz w Dziejach Apostolskich. Określił to tak, że Bóg dał ludziom właściwe czasy i granice zamieszkania, aby szukali Boga, gdyż mogą Go znaleźć nawet jakby po omacku, czyli bez objawienia. Dlaczego tak jest? Dlatego, że mają w sobie podobieństwo do Boga i bliskość z Nim, gdyż Bóg jest niedaleko człowieka. Jest bowiem, jakby środowiskiem, otoczeniem, w którym my ludzie jesteśmy zanurzeni – w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. On bowiem jest jak powietrze dla istot oddychających, jak woda dla istot pływających. On z jednego [człowieka] wywiódł cały rodzaj ludzki, aby zamieszkiwał całą powierzchnię ziemi. Określił im właściwe czasy i granice zamieszkania, aby szukali Boga; może dotkną Go i znajdą niejako po omacku. Bo w rzeczywistości jest On niedaleko od każdego z nas. W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. (Dz. Ap. 17, 26-28) Bóg otacza nas sobą, przenika i nawet zna, jak jest napisane jeszcze w Starym Testamencie: Panie, przenikasz i znasz mnie, Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję. Z daleka przenikasz moje zamysły, widzisz moje działanie i mój spoczynek i wszystkie moje drogi są Ci znane (Ps. 139,1-3). 

Są to wszystko słowa mówiące o głębokiej bliskości, a nawet jedności między Nim a nami. Z tej bliskości wynika nasze zasadnicze powołanie do wyjątkowej relacji z Nim. Bo On otacza nas opieką, co jest przejawem miłości ojcowskiej, a my kierujemy do Niego szacunek i dziecięcą wdzięczność, co jest oznaką naszej miłości. Nie ma w tym nic niespodziewanego, ponieważ od początku Bóg określa pierwszy warunek zachowania Przymierza – będziesz miłował Pana Boga twego. (Pwt. 6,5) To wezwanie do miłości Izrael znał od początku i nie przestrzegał go, ponieważ nie wiedział, jak można kochać Boga. Owszem wymyślił to najlepiej jak umiał próbując zachowywać formalne przepisy Prawa. Jednak kiedy przyszedł do Izraela Jezus zakwestionował ten faryzejski formalizm i dał zupełnie nowe spojrzenie na przykazanie miłości Boga. Mianowicie, zupełnie nie wprost Jezus powiedział o sobie kim jest, kiedy wezwał ludzi do miłowania Boga poprzez miłowanie Jego. Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie nie jest Mnie godzien. Przykazanie miłości ojca było czwarte, było pierwszym z przykazań stosujących się do ludzi, wyżej były tylko trzy przykazania odnoszące się do Boga. I właśnie wśród nich, ponad miłością do ojca, Jezus umieścił przykazanie miłowania Jego. Jako Boga.

A więc nie zrobił niczego nowego, powtórzył przykazania miłości Boga. A jednak nie, ponieważ Jezus, który dopomina się o miłość do Boga, jest człowiekiem i staje przed Izraelem jako Bóg w ludzkim ciele. Tak więc stawia przed Żydami kosmiczną trudność aby uwierzyli w Niego – człowieka, że jest Bogiem i na nowo odczytali przykazanie miłości: będziesz miłował Pana Boga twego jako człowieka, bo odtąd Bóg Izraela jest też człowiekiem. Jeżeli tak nie umiłujesz Boga, nie będziesz Jego godzien. Potwornie wysoko ostawiona przed ludźmi, a zwłaszcza Żydami poprzeczka. A jednak tego właśnie Bóg odtąd oczekuje, byśmy Go miłowali na podobieństwo miłości do ludzi, bo miłować Boga znaczy teraz też miłować człowieka – Jezusa Zmartwychwstałego.

A zatem odtąd uczymy się miłować Boga w Jezusie. Bóg przenika i zna nas, jest wokół nas i w nas a tym obecnym wokół nas i w nas jest Jezus Zmartwychwstały. Odtąd On jest zawsze blisko nas, przy nas i w nas, z Nim jesteśmy zżyci, zrośnięci jak gałązki z krzewem winnym. Jest On dla nas nie tylko Najwyższy, ale i Najbliższy. Z Nim żyjemy na co dzień w miłości, jak oblubienica z Oblubieńcem, on nas kocha po ludzku i my mu odwzajemniamy miłość po ludzku. Eucharystia jest również sakramentem Jego bliskości po ludzku i ona nas nie tylko karmi ale nade wszystko syci miłością. W Niej mamy Jego miłość i w niej możemy miłość okazywać także Jemu. To jest ostateczna, najpełniejsza bliskość ludzi z Bogiem po ludzku w doczesności. Amen